تصویر تاریخی شورا؛ از نسل اول تا هستههای تثبیتشده
در شش دوره گذشته شورای شهر رضوانشهر، مجموعاً ۳۰ کرسی توزیع شده است (۵ عضو در هر دوره). با وجود تغییرات اسمی، ترکیب شورا هرگز کاملاً نو نشده است. از میان تمام اعضای ادوار مختلف، چند چهره توانستهاند بیش از یک بار وارد شورا شوند و در برخی موارد حتی به حضور متوالی دست یابند.
این الگو نشان میدهد رضوانشهر نه با یک ساختار کاملاً بسته مواجه است و نه با گردش کامل نخبگان؛ بلکه با مدلی «نیمهگردشی» روبهروست که در آن چهرههای شناختهشده، پس از وقفه یا حتی بهصورت متوالی، بازمیگردند.
فهرست چهرههای تکرارشونده در دوره هفتم
در میان ثبتنامکنندگان دوره هفتم، ۸ نفر سابقه عضویت در شورای شهر رضوانشهر را دارند:
جهانبخش گلرخ — عضو دورههای ۱۳۸۹، ۱۳۹۶ و ۱۴۰۰ (۳ دوره، حضور متوالی در سه دوره اخیر)
محمد امامپور خوشدل — عضو دورههای ۱۳۹۶ و ۱۴۰۰ (۲ دوره، متوالی)
داریوش عبدالهی روشنده — عضو دورههای ۱۳۸۵ و ۱۳۹۶ (۲ دوره، بازگشت غیرمتوالی)
آزاده یاری اصلی خلخالی — عضو دوره ۱۳۸۹ (بازگشت پس از وقفه طولانی)
کوروش کاظمی لارسری — عضو دوره ۱۳۹۶ (بازگشت)
شهرام اکبری پارگامی — عضو دوره ۱۴۰۰ (عضو دوره فعلی)
حمیدرضا بادپا — عضو دوره ۱۴۰۰ (عضو دوره فعلی)
مازیار پرهیزکار میاندهی — عضو دوره ۱۴۰۰ (عضو دوره فعلی)
تمرکز قدرت؛ آیا انسداد در حال شکلگیری است؟
از منظر جامعهشناسی سیاسی، «انسداد نخبگانی» زمانی رخ میدهد که دسترسی به قدرت محلی در عمل در اختیار شبکهای محدود از افراد باقی بماند و چرخش نیروهای جدید دشوار شود.
در رضوانشهر، چند شاخص قابل توجه است:
تنها یک چهره (جهانبخش گلرخ) سه دوره متوالی در شورا حضور داشته و اکنون برای چهارمین بار ثبتنام کرده است.
دو چهره دیگر در مسیر تثبیت سهدورهای شدن قرار دارند.
هر پنج عضو دوره ششم شورای شهر رضوانشهر مجدداً ثبتنام کردهاند؛ این یعنی ۱۰۰٪ ترکیب شورای فعلی در پی تداوم حضورند.
این دادهها نشان میدهد که هستهای از قدرت محلی در حال تثبیت است؛ هستهای که از طریق سرمایه اجتماعی، شبکههای طایفهای، پیوندهای اقتصادی و شناخت میدانی از ساختار اجرایی شهر، توان بازتولید موقعیت خود را دارد.
با این حال، چون در هر دوره ورود چهرههای جدید نیز رخ داده، ساختار شورا هنوز به مرحله انسداد کامل نرسیده است. اما استمرار همین روند میتواند به تدریج رقابت را به رقابتی درونگروهی میان چهرههای قدیمی تقلیل دهد.
حافظه رأیدهندگان؛ سرمایه اجتماعی یا خستگی سیاسی؟
انتخاب مجدد یک عضو شورا معمولاً ناشی از یکی از سه عامل است:
رضایت عملکردی
پیوندهای اجتماعی–خانوادگی و محلی
ضعف یا پراکندگی رقبای جدید
در رضوانشهر، بازگشتهای غیرمتوالی داریوش عبدالهی روشنده، آزاده یاری اصلی خلخالی و کوروش کاظمی لارسری نشان میدهد حافظه سیاسی شهر کوتاهمدت نیست؛ چهرهها میتوانند پس از یک یا دو دوره فاصله، دوباره فعال شوند.
اما در مقابل، حضور همزمان همه اعضای فعلی برای تمدید حضور، این پرسش را ایجاد میکند که آیا رأیدهندگان به تداوم مسیر فعلی تمایل دارند یا به بازتعریف ترکیب شورا فکر میکنند؟
ساختار قدرت محلی؛ رقابت بر سر مدیریت شهری یا شبکه نفوذ؟
شورای شهر در رضوانشهر صرفاً یک نهاد تقنینی محلی نیست؛ بلکه گرهگاه توزیع منابع، نظارت بر شهرداری و شکلدهی به پروژههای عمرانی است. در چنین ساختاری، تداوم حضور به معنای تداوم دسترسی به شبکه تصمیمسازی است.
از این منظر، انتخابات دوره هفتم بیش از آنکه رقابت اشخاص باشد، رقابت بر سر «کنترل مسیر مدیریت شهری» است. چهرههای باسابقه با تجربه اداری و شناخت بوروکراسی شهری وارد میدان میشوند، در حالی که نیروهای جدید شعار تغییر و نوسازی را نمایندگی میکنند.
نقطه عطف یا ادامه مسیر؟
اگر اکثریت اعضای سابق دوباره انتخاب شوند، میتوان گفت رضوانشهر وارد مرحله تثبیت یک طبقه مدیریتی محلی شده است؛ طبقهای که گردش دروننسلی دارد اما بروننسلی نه.
اما اگر بخش عمدهای از آنان کنار گذاشته شوند، این دوره بهعنوان نقطه عطف گردش نخبگان در تاریخ شورا ثبت خواهد شد.
انتخابات هفتم شورای شهر رضوانشهر یک رقابت معمولی نیست؛ این انتخابات آزمون نسبت میان «تجربه» و «تغییر» است.
دادههای تاریخی نشان میدهد ساختار قدرت محلی در حال حرکت به سمت تمرکز تدریجی است، هرچند هنوز به انسداد کامل نرسیده. حضور پررنگ چهرههای چنددورهای بیانگر شکلگیری هستهای پایدار در مدیریت شهری است؛ هستهای که بقای آن وابسته به اعتماد عمومی است.
در نهایت، صندوق رأی مشخص خواهد کرد که شهر رضوانشهر تداوم را ترجیح میدهد یا گردش نخبگان را.
نتیجه این انتخابات، صرفاً تعیین پنج عضو شورا نیست؛ بلکه تعیین مسیر آینده ساختار قدرت محلی در سالهای پیشروست.
"پایگاه خبری تحلیلی سیمای رضوان"
دیدگاه خود را بنویسید